De markt werkt, of niet?
In het vorige nummer van dit tijdschrift stond een interview met Marc van Eck over het ‘vermarkten’ van het product examens. Hij gaf zijn ideeën over hoe exameninstellingen hun examens positiever op de markt zouden kunnen zetten: belicht alstublieft niet de negatieve aspecten van examens, bijvoorbeeld via informatie over slaagpercentages, en dus over zakpercentages, maar belicht dat examens een deur openen naar nieuwe loopbanen, naar hogere inkomens en naar meer werkplezier.
Iedere exameninstelling krijgt er mee te maken: het afronden van cijfers. Nu is het afronden van cijfers die in de range vallen tussen een cijfer zeven en cijfer acht doorgaans niet zo belangrijk, maar als het berekende cijfer ligt tussen een vijf en een zes verandert de zaak.
Binnen het hbo doorlopen studenten steeds meer hun eigen studieroute. Daardoor verdwijnen de klassikaal af te nemen toetsvormen naar de achtergrond en moeten de toetsmethoden meer maatwerk zijn. ‘Iedere student zijn eigen leerroute’ impliceert daarom dat iedere student zijn eigen individuele assessment doet, maar dit ook zelf kan ontwerpen.
In het oude China werden kandidaten voor overheidsfuncties aan talrijke examens en toetsen onderworpen. Het fenomeen toets of examen is dus al duizenden jaren oud, inclusief fraude die daarbij hoort. Bewaard gebleven is een kimono die aan de binnenzijde volgeschreven was met ‘spiekbriefjes’. Hoe het met de eigenaar is afgelopen is niet bekend.
In het bedrijfsleven is het al lang gemeengoed om activiteiten uit te besteden naar het buitenland. Offshoring, zoals dit fenomeen genoemd wordt, is meestal een gevolg van de zoektocht naar kostenbesparingen. In het onderwijs is de druk om goede financiële prestaties neer te zetten niet zo hoog als in het bedrijfsleven.
